Μονόλογοι σε καραντίνα
Έφηβοι πρόσφυγες γράφουν στον καιρό της πανδημίας



                Για να ακουστεί η φωνή τους!

 

Η δράση «Μονόλογοι σε καραντίνα» στοχεύει να δώσει φωνή σε έφηβους πρόσφυγες, που διαμένουν σε διάφορες δομές και περιοχές της χώρας και έζησαν για ένα διάστημα από τον Μάρτιο έως τον Μάιο 2020, όπως όλος ο πληθυσμός, σε κατάσταση προσωρινής καραντίνας λόγω του COVID-19.


 Τα κείμενα - Το βιβλίο

Το υλικό σε αυτό το βιβλίο είναι αποτέλεσμα ενός κύκλου διαδικτυακών εργαστηρίων γραφής, που έγιναν από τον Απρίλιο έως τον Μάιο του 2020 με 24 έφηβους και έφηβες πρόσφυγες στο πλαίσιο της δράσης «Μονόλογοι σε καραντίνα».

Τα κορίτσια και τα αγόρια, που συμμετείχαν στη δράση, γράφουν για το πώς βίωσαν τις ημέρες της προσωρινής καραντίνας.
Τι επιπτώσεις είχε ο περιορισμός στη ζωή τους και τι επίδραση είχε αυτή η περίοδος στις προσδοκίες, στις επιδιώξεις, στα εμπόδια και στον αγώνα που δίνουν καθημερινά; 

Η δράση αυτή είναι μέρος του προγράμματος «Κι αν ήσουν εσύ;», - ένα πρόγραμμα ευαισθητοποίησης στα ανθρώπινα δικαιώματα και σε θέματα προσφύγων, με χρήση τεχνικών θεάτρου και εκπαιδευτικού δράματος.

Το πρόγραμμα υλοποιείται από το 2015 από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.


Η "ταυτότητα" του βιβλίου
"Κάθε κίνηση μετράει", Πόπη Διονυσοπούλου, Εύα Σαββοπούλου
"Για να ακουστεί η φωνή τους,"  Νίκος Γκόβας, Κατερίνα Αλεξιάδη, Νικολέττα Δημοπούλου
"Οι λέξεις μας συνδέουν", Δήμητρα Διδαγγέλου, Νίκος Καλαϊτζίδης, Ελένη Σβορώνου

 

Γράφουν:

(Κάποια ονόματα παιδιών έχουν αλλάξει για λόγους προστασίας - αλφαβητική σειρά)

Αμίρ, 17 ετών,  «Κάνω ό,τι είναι δυνατόν να κάνω στην καραντίνα»

Ανίς, 17 ετών, «Για κάθε πρόβλημα υπάρχει λύση»

Γκαζάλ, 15 ετών, «Για πόσο ακόμα;»

Ζάχρα, 18 ετών, «Άφησε τη σκόνη της λύπης να φύγει»

Ίκραμ, 15 ετών, «Όταν ο κορωνοϊός ενώθηκε με τον κόσμο - Οι αναλαμπές της καραντίνας»

Ινάς, 17 ετών, «Θετικότητα-Τακτικότητα-Ρουτίνα-Επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα »

Κουρός, 17 ετών, «Μου αρέσει να βλέπω τη θάλασσα»

Μάγια, 18 ετών, «Η καραντίνα βοηθάει το περιβάλλον»

Μαριάμ, 19 ετών, «Θα μετράμε αστέρια»

Μαρτζάν,  17 ετών, «Πείσμα και προσευχή»

Μάσομε, 17 ετών, «Να είσαι καλός είναι μια προϋπόθεση για να είσαι άνθρωπος»

Μεχράν, 16 ετών, «Ρουά ματ»

Μοχάμαντ, 15 ετών, «Ο άλλος ιός» 

Μποραχάν, 15 ετών, «Αναμονή είναι το δείγμα της αγάπης και της υπομονής»

Ντανιέλ, 17 ετών, «Φαντάσματα»

Παρντίς, 15 ετών, «Θαλασσινό - Το μαργαριτάρι και η λάμψη του!»

Ροστάμ, 17 ετών, «Ρυθμός»

Σαουσάν, 18 ετών, «Απλά πράγματα»

Τζιοβάνι, 17 ετών, «Μonsieur Le Masque»

Φαρίντα, 19 ετών, «Ενωμένοι ενάντια στον ιό»

Φάτεμε, 18 ετών, «Θέλω ένα πραγματικό σπίτι»

Φάτεν, 13 ετών, «Η ζωή θα επιστρέψει»

Φερεστέ, 19 ετών, «Όταν βραδιάζει»

Χαλίντ, 17 ετών, «Αγάπη και προσπάθεια»


Οι λέξεις μας συνδέουν

Τα διαδικτυακά εργαστήρια δημιουργικής γραφής «Μονόλογοι σε καραντίνα» είχαν στόχο να ενθαρρύνουν και να υποστηρίξουν τους έφηβους πρόσφυγες, ώστε να εκφραστούν δημιουργικά και να καταλήξουν σε γραπτά έργα κατά το διάστημα της προσωρινής καραντίνας. 

Τα κείμενα που διαβάζουμε στο βιβλίο αυτό απαντούν σε απλά ερωτήματα όπως: «Πώς αισθάνονται οι έφηβοι πρόσφυγες την περίοδο της καραντίνας;», «Ποιες αξίες και δυνάμεις αξιοποιούν για να αντέξουν τις έτσι κι αλλιώς δύσκολες συνθήκες ζωής τους;» ή «Τι έμαθαν από την καραντίνα;» 

Τα έργα των εφήβων προσφύγων απαντούν όμως και σε ερωτήματα που δεν τέθηκαν ποτέ και αποτελούν μοναδικά τεκμήρια σκέψεων και βιωμάτων μιας ηλικιακής υποομάδας ατόμων, που βρίσκεται στην κόψη της αβέβαιης περιόδου της ενηλικίωσής τους.

Χρειάζεται ίσως να διαβάσει κανείς ανάμεσα στις γραμμές για να ανιχνεύσει αγωνίες, απογοητεύσεις, αλλά και την έντονη επιθυμία για ζωή, για ένα νέο ξεκίνημα. Το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί, αλλά και η κατάκτηση της ελληνικής γλώσσας αναδεικνύονται ως τα πραγματικά διαβατήρια ζωής για τα παιδιά. Αγωνίστηκαν λοιπόν, μέσα στην περίοδο του εγκλεισμού, να διατηρήσουν τη σχέση μαζί τους, αλλά και με άλλες  διαδικασίες μάθησης και δημιουργικότητας.

Κλείνοντας αυτό τον κύκλο των εργαστηρίων δεν θα μπορούσαμε παρά να νιώθουμε ευγνωμοσύνη προς αυτούς τους νέους για όσα μάθαμε και μοιραστήκαμε μαζί τους. Τώρα πια καθένας και καθεμία έχουν ήδη πάρει τον δρόμο τους. Κάποιοι ίσως μετακινηθούν από τις δομές στις οποίες βρίσκονται, ίσως βρεθούν σε άλλες χώρες ή ίσως επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Όμως αυτή η κοινή εμπειρία θα συνεχίσει να μας συνδέει, με τις λέξεις ως βασική μαγιά.

Δήμητρα Διδαγγέλου, Νίκος Καλαϊτζίδης, Ελένη Σβορώνου
Οι εμψυχωτές των εργαστηρίων γραφής

Ιούλιος 2020


 


Οργάνωση: Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες στο πλαίσιο του Προγράμματος «Κι αν ήσουν εσύ;», ένα πρόγραμμα ευαισθητοποίησης της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας στα ανθρώπινα δικαιώματα και σε θέματα προσφύγων με βιωματικές δραστηριότητες, και τεχνικές θεάτρου και εκπαιδευτικού δράματος.

Συνεργαζόμενοι φορείς:  ARSIS, PRAKSIS, Ηλιακτίδα ΑΜΚΕ, Κοινωνικό ΕΚΑΒ, Αναπτυξιακή «Πάρνωνα» ΑΕ Ο.Τ.Α. Τρίπολη, 
Αναπτυξιακή Καρδίτσας ΑΝΚΑ Ο.Τ.Α Καρδίτσα, Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Καρδίτσας, Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης